Lieven Debrouwere

A fine WordPress.com site

Categorie: Stadsgezicht

Een doodgewone straat

  

Albert Marquet (3)

   

Dit is één van de mooiste en meest representatieve schilderijen van Marquet. Hij heeft dit uitzicht overigens verschillende keren geschilderd, onder allerlei weersomstandigheden. Het is kinderlijk eenvoudig gedaan – veel eenvoudiger kun je niet schilderen – maar het is geraffineerder dan je zou denken. Dat ondervind je wel wanneer je het probeert te kopiëren. Ik wilde dat ik zo kon schilderen. Maar een mens kan niet schilderen zoals hij wil, hij kan alleen schilderen zoals hij is. En dit schilderij is heel erg Albert Marquet. 

Albert Marquet (2)

  

Wie Albert Marquet zegt, zegt ook: de wereld van gisteren. Deel van de grote charme van zijn werk is dat hij een wereld schildert die niet meer bestaat. Ik vraag me af of er een verband bestaat tussen die twee. Is het bijvoorbeeld mogelijk onze hedendaagse wereld nog op zo’n ontwapenende manier te schilderen? Is het nog mogelijk in die wereld zo onbevangen kinderlijk te zijn als Marquet? Ik betwijfel het. Om te schilderen moet je je kunnen overgeven aan je onderwerp, je moet er kunnen in opgaan, ermee versmelten. In onze tijd is dat zo buitengewoon pijnlijk geworden dat het in feite niet meer mogelijk is. Marquet schilderde een stervende wereld en ik vermoed dat hij dat aanvoelde. Daarom wilde hij die wereld vastleggen. Vandaag leven we niet meer in een stervende maar in een dode wereld. We weten het alleen nog niet. Kunstenaars daarentegen voelen dat heel goed. Daarom keren ze zich en masse van die wereld af, wat hen dan weer noodlottig wordt, want wat is een kunstenaar zonder wereld? 

Albert Marquet

  
Omdat het niet altijd over mezelf moet gaan: een schilderij van één van mijn favoriete schilders, Albert Marquet. Hij wordt gerekend tot de Fauvisten, die bekend staan om hun felle kleuren, maar feller dan dit wordt het zelden bij Marquet. Wat maar weer eens bewijst hoe relatief al die kunsthistorische begrippen zijn. Marquet was trouwens allesbehalve een ‘wilde’ man (fauve betekent wild in ’t Frans). Hij was juist heel bescheiden en verlegen. Bijna al zijn schilderijen – en dat zijn overwegend landschappen – zijn gemaakt vanuit het raam van een kamer op de 1ste of de 2de verdieping. Hij durfde zijn ezel niet op straat op te stellen. Hij was een beetje de tegenpool van zijn goeie vriend Henri Matisse, wie het niet aan branie ontbrak. Het is juist dat ontbreken van alle branie en pretentie dat ik zo waardeer in Marquet. Hij is een uitgesproken kinderlijke geest en dat maakt zijn werk zo aantrekkelijk in mijn ogen. Ik heb wél nog nooit een Marquet in ’t echt gezien, en ik vermoed dat dat wel eens flink zou kunnen tegenvallen. Maar dat bederft de pret geenszins. Ik kan maar niet genoeg krijgen van zijn schilderijen die ik op het internet vind.  

Dendermondesteenweg

  
Zo ziet de Dendermondesteenweg er dezer dagen uit. Ongeveer. Want kunst is natuurlijk schijn. Ik heb bijvoorbeeld alle auto’s weggelaten. En ook hun lawaai is niet te horen. 

Koninklijk Paleis

  
Het staat er nog altijd. Tekenen helpt niks.

Afgebroken

  
Iemand die ik ken, ging vroeger vaak in Brussel tekenen, maar daar is hij mee opgehouden toen bleek dat alles wat hij tekende kort daarna werd afgebroken. Dit is zo’n zicht in Gent dat niet meer bestaat. Als ik wist dat het ook bij mij werkte, zou ik de stadshal gaan tekenen, iedere week als ’t nodig was. 

Brugge

   

Zondag stond er een man aan mijn kraam die wees op dit schilderijtje en vroeg: werk je naar foto’s? Ik antwoordde: ja. Ik zie het, knikte hij, want dit is één van mijn foto’s! O jee, dacht ik, straks begint hij over copyright! Maar dat deed hij gelukkig niet. Ik ben blij dat je een foto van mij gebruikt hebt, zei hij, ik beschouw het als een compliment. Dat is het ook, antwoordde ik, het is een hele mooie foto. En zo waren we allebei tevreden. Hij had het schilderijtje natuurlijk ook kunnen kopen, maar dat zou wat al te mooi zijn geweest. Alhoewel. De man confronteerde me ongewild met het feit dat ik eigenlijk niet naar foto’s wil werken. Ik zou veel liever in Brugge zelf zitten schilderen, maar dat is om allerlei redenen niet mogelijk. Het is eigenlijk absurd: de moderne kunst is ontstaan vanuit een diepe afkeer voor het zorgvuldig kopiëren van de werkelijkheid, maar hedendaagse kunstenaars zoals Luc Tuymans, Michaël Borremans en noem maar op werken allemaal naar foto’s. Ze kopiëren niet eens de werkelijkheid, ze kopiëren een kopie van die werkelijkheid. En daar ziet niemand graten in. 

Hanswijck

Dit is de Mechelse Hanswijckkerk. Hier bevindt zich het (protserige) madonna-beeld dat meegedragen wordt (werd?) in de bekende Hanswijckprocessie. 
   

Moeffen

Dit straatje in Brugge komt uit op de Dijver en heet zelf óók Dijver. Langs rechts (vooraan) komt u in het Groeninghemuseum, dat heel onaantrekkelijk is maar dat een fabelachtige Jan van Eyck bezit (en daarvoor alleen al de moeite is). Links bevindt zich het Museumplein, dat heel aantrekkelijk is maar waar vier lelijke beelden van Rik Poot staan (die je beter kunt mijden). Toen ik deze aquarel aan het maken was, kwam ik in gesprek met een fotograaf die in dat straatje zijn winkel heeft en die me vertelde dat de typisch Brugse bakstenen – okerkleurig vermengd met groen – moeffen heten.